کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک  ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم
و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم
درون سینه ی پرجوش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هردم با نسیمی می شود برگی جدا از او
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

عشق يعني خاطرات بي غبار دفتري از شعر و از عطر بهار...عشق يعني يك تمنا... يك نياز زمزمه از عاشقي با سوز و ساز...عشق يعني چشم خيس مست او زير باران دست تو در دست او... ایستاده ام رو به تاریکی،نور امیدی می بینم،آری... عشق را می بینم،عشق را می بینم که مهربانی اش را بین دل های شکسته تقسیم تقسیم میکند،باورم نمی شود چشم هایم را با دستان سرد و بی روحم نوازش می دهم،آه... نه... تو را نمی بینم... بی هدف در تاریکی به دنبال تو می گردم،با احساس عجیبی به دور خود می جرخم،با یأس و نا امیدی سینه ی تاریکی را می شکافم،بی هدف و تنها با گام هایی سست و ناچار به حرکت پیش می روم،نه... دیگر نمی توانم...آری نمی توانم،باز می ایستم و روی زانوانم به زمین می افتم، با جسمی سرد و بی روح،با چشمانی اشک بار و گونه های خیس،با بغض سنگینی در گلو،با کوله باری از غم و غصه،نگاه خسته و غمگینم را به زمین می دوزم،چشم هایم را می بندم و از غم نبودنت سر به زمین می کوبم و در سیلاب اشک هایم غوطه ور می شوم،ناگهان... ناگهان... گرمای عمیقی را روی شانه هایم حس می کنم، باز می گردم و تو را می نگرم،خودت هستی؟؟؟ می گریم... آری می گریم از شوق دیدارت،و همانند پرنده ای سبک بال در دل آسمان شناور می شوم و دست در دست تو به سوی بی کران اوج می گیریم... من با تمام وجودم تو را احساس می کنم... دیگر هیچ گاه مرا تنها مگذار... هیچ گاه....

در شبی غمگین تر از غم، قصٌه ی رفتن سرودی

تا که چشمم را گشودم از کنارم رفته بودی

** روز مخابرات مبارك داداشي **

مسافر خسته من رفت و پر از گلایه ام
تو خلوت آیینه ها تصویری از یه سایه ام

همیشه پشت پنجره جاده رو نقاشی می کرد 
پشت سرش منو فقط مشغول آبپاشی می کرد

هنوز برام مقدسه اسمی که تو دفترمه
راویه این قصه عشق بازم چشای ترمه 

شبای سرد بی تو و ستاره های مشرقی 
منو به آتیش می کشه همون هوای عاشقی

چند روزه دل دیوونه باز بهوونه تو می گیره 
تو کدوم شب خیالی دیو قصه مون می میره

برهنه کن شب منو دوباره از نبودنت 
خیلی نیست وقتی نفس پر میشه از عطر تنت

نوازش دستای تو واسم مثه یه عادته 
سرد چقد دستای تو دلم پر از شکایته 

من صدای تلخ پاییز ، تو شکوه شب یلدا
من زمستون نگاهت ، تو بهار من و فردا

بی تو تنهام و سکوتی تا ابد روی لبامه
من میخوام پیش تو باشم می دونی من از خدامه

چشمم بدونت بی هوا از خواب هر شب می پره
اشک منو دوری تو سوی چشامو می بره

عمریه که با خیالت شبامو سر می کنم من
دست تو تو دست من نیست اینو باور می کنم من

باورم نمی شه دستم توی دست تو نباشه 
به تو مشکوکم و می خوام دل تو ازم جدا شه

بودنم با تو حرومه دیگه قصه مون تمومه
لحظه رسیدن تو توی فال من چه شومه

فکر اینو نمی کردم که سفر یه روز تو راهه 
بغض تلخم و تو بشکن وقتی لحظه هام سیاهه

همیشه از تو نوشتن برای من سخت است

که حس و حال صمیمانه داشتن سخت است

چگونه از تو بگویم برای این همه کور؟!

چقدر این همه دیدن برای من سخت است

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت

که بر خرابه ی دل، خانه ساختن سخت است

به هیچ قانعم از مهر دوستان هرچند

به هیچ این همه سرمایه باختن سخت است

نقابدار خودی را چگونه بشناسم؟

در این زمانه که خود را شناختن سخت است

قبول کن دل بیچاره ام،که می گوید

که پشتِ پا به زمین و زمان زدن سخت است

برای پیچک احساس بی خزان سهیل

همیشه گشتن و هرگز نیافتن سخت است

عزیز من! همه جا آسمان همین رنگ است

بیا ، اگرچه برای تو آمدن سخت است

می خواستی یک عمر،با من همصدا باشی

                                       مثل نسیمی در هوای من رها باشی

یادت می آید بارها با شوق می گفتی:

                                    تا پای جان هستم کنارت هرکجا باشی؟

دیروز و امروزت تفاوت دارد اما-حیف-

                                    اینگونه در چشمم چرا باید دو تا باشی؟

در روزگارِ رونقِ چشمانِ رنگارنگ

                                     باید هم اینگونه به من بی اعتنا باشی!

وقتی که بسیار است خاطرخواه اشرافی

                                      پاسوزِ عشقِ مستمندِ من چرا باشی؟

هرگز تصور هم نمی کردم که تو اینقدر

                                        در وادی دلدادگی ها،بی وفا باشی

تنهاترینم،پیکرم یخ بسته اما کاش

                                        می شد تنم را باز،خط استوا باشی

اما نه! باید دل برید از با تو بودن ها

                                 دیگر امیدی نیست خاطرخواه ما باشی!

حححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححححح

خان ننه هاياندا قالدين       بئله باشيوا دولانيم               نئجه من سني ايتيرديم!

داسنين تايين تاپيلماز       سن اولن گون عمه گلدي           مني گتدي آيري كنده

من اوشاق نه آنليايديم؟    باشيمي قاتيب اوشاقلار       نئچه گون من اوردا قالديم

قاييديب گلنده باخديم        يئريوي يغيشديريبلار         نه اوزون و نه يئرين وار

"هاني خان ننه م "سوروشدوم   دئديلر كه:خان ننه ني             آپاريبلا كربلايه

كه شفاسين اوردان آلسين     سفري اوزون سفردير     بير ايكي ايل چكر گلينجه

نئجه آغلارام ،يانيخلي     نئچه گون ائله چيغيرديم         كه سسيم سينم توتولدي

او،من اولماسام يانيندا      اوزي هئچ يئره گئدنمز      بو سفر نولوبدي، من سيز

اوزي تك قويوب گئديبدي؟   هاميدان آجيج ائدر كن           هامييا آجيخلي باخديم

سونرا باشلاديم كه:من ده    گئديرم اونون دالينجا           دئديلر سنين كي تئزدير

امامين مزاري اوسته        اوشاغي آپارماق اولماز      سن اوخا قرآني تئز چيخ

سن اوني چيخينجا           بلكه گله خان ننه سفردن          تله سيك ،روانلاماقدا

اوخويوب قرآني چيخديم        كه يازام سنه: گل ايندي        داها چيخميشام قرآني

منه سوقت آل گلنده           آما هر كاغذ يازاندا              آقامين گوزي دولاردي

سنده كي گليب چيخمادين       نئچه ايل بو انتظاردا        گوني ،هفته ي سايارديم

تا ياواش ياواش گوز آچديم            آنلاديم كه سن اولوبسن!

بئله بيلميه هنوزدا          اوره گيمده بير ايتيك وار           گوزوم آختارار هميشه

نه ياماندي بو ايتيك لر     خان ننه جانيم نوليدي                 سني بيرده من تاپايديم

او آياقلار اوسته بيرده        دوشه نيب بير آغلايايديم    قولي حلقه سالميش ايپ تك

او آياغي باغليايديم             كه داها گئدنميه ايدين

گئجه لر ياتاندا سن ده          مني قوينوا آلاردين              نئجه باغريوا باساردين

قولون اوسته گاه سالاردين      آخي دنياني آتارگن           ايكيميز شيرين ياتارديق

يوخودا"لولئي" آتاركن          سني من بلشديررديم          گئجه لي سو قيزديراردين

اوزيوي تمييز ليه ردين         گنه ده مني اوپردين             هيچ منه آجيخلامازدين

ساواشان منه كيم اولسون       سن مني هاوار دوراردين        مني، سن آنام دوينده

قا پيب آرادان چيخاردين         ائله ايستيلك او ايستك        داها كيمسه ده اولورمي؟

اوره گيم دئيير كه :يوق يوق        او درين صفالي ايستك     منيم او عزيز ليگيم تك

سنيله گئديب توكندي           خان ننه اوزون دئييردين               كه:سنه بهشته آلله

وئره جك نه ايستيورسن               بو سوزون ياديندا قالسين

منه قوليني وئريبسن                         بيليسن نه ايسترم من؟

سوزيمه درست قولاق وئر:         (سن ايله اوشاخليق عهدين)

خان ننه آمان نوليدي                        بيراوشاخليقي تاپايديم

بيرده من سنه چاتايديم                         سنيلن قوجاقلاشايديم

سنيلن بير آغلاشايديم            يئنيدن اوشاق اولوركن            قوجاغوندا بير ياتايديم

ائله بير بهشت اولورسا            داها من ئوز آللاهيمدان      باشقا بير شئي ايستمزديم